ABC (Antecedent Behavior Consequence, czyli: bodziec poprzedzający, zachowanie, konsekwencja) – jest to schemat, który przedstawia trójelementowy związek każdego zachowania. Zakłada, że człowiek uczy się przez konsekwencje swoich działań oraz naśladowanie innych (modelowanie).
A – bodziec poprzedzający obejmuje wszystko to, co poprzedza wystąpienie danego zachowania lub je wywołuje, np. prośba o posprzątanie zabawek.
B – zachowanie, czyli to, co dzieje się po wystąpieniu bodźca poprzedzającego,
- dziecko po usłyszeniu prośby kładzie się na podłodze i krzyczy.
C – konsekwencja oznacza wszystko, co zadzieje się po wystąpieniu zachowania, np. rodzic widząc krzyk dziecka wycofuje swoją prośbę i mówi: “O widzę, że nie masz ochoty sprzątać”. Ten prosty przykład pokazuje, że dziecko kładło się na podłodze i krzyczało, bo nie chciało sprzątać zabawek. Krzyk odniósł pożądany skutek, gdyż w efekcie nie musiało posprzątać. Konsekwencją było wycofanie zadania.
W większości to właśnie konsekwencja jest tą składową, która przesądzi o tym, jak dziecko zachowa się w przyszłości. Zarówno zachowanie jak i konsekwencje mogą być negatywne i pozytywne.
Wzmocnienie – konsekwencja występująca po zachowaniu, która zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia danego zachowania w przyszłości. Ma na celu odpowiednie zmotywowanie dziecka do zwiększonego wysiłku. Dzieci w wieku przedszkolnym mają tylko motywację zewnętrzną. Dlatego w pracy z nimi w pierwszej kolejności trzeba sprawić, żeby chciały się nauczyć, czyli WZMACNIAĆ (nagradzać) za wszelkie próby pożądanych zachowań i aktywności. Wyróżniamy wzmocnienia rzeczowe np. ulubiona zabawka i społeczne np. pochwała. Wzmocnieniem dla dziecka może również być uwaga dorosłego. Najważniejsze, by wzmocnienie miało znaczenie dla osoby, która je otrzymuje.
Modelowanie – polega na demonstrowaniu pożądanego zachowania. To pokazanie, w jaki sposób wykonuje się konkretne ruchy. Dorosły przedstawia przykład zachowania, jakiego oczekuje od dziecka, np. przywitanie się poprzez podanie dłoni. Modelowanie zakłada, że dziecko będzie po dorosłym naśladować zaprezentowaną przez niego czynność. To po prostu uczenie właściwych wzorców poprzez naśladownictwo. Można również modelować zachowania werbalne. Osoba dorosła podpowiada dziecku słownie, licząc na to, że powtórzy ono zaprezentowaną wypowiedź. Rozróżnia się modelowanie “na żywo” oraz z użyciem nagrań wideo. To drugie często wykorzystuje się do nauki czynności samoobsługowych np. mycia rąk.